Oordelen afleren?

‘Wat een gek mens’. Dat schoot door me heen toen een oudere dame pardoes half op mijn schoot belandde in een niet nader te noemen all you can eat restaurantje waar de tafels inderdaad onmogelijk dicht op elkaar staan. Bij haar tweede poging te gaan zitten, kon mijn tafelgenoot nog net voorkomen dat de oude vrouw mijn witte wijn van tafel zwiepte. ‘Gestoord’ oordeelde ik. Om vervolgens de vrouw zoveel mogelijk te negeren. Geen idee dat dit een lesje was van de kosmos.

oordelen afleren

Oordelen. We doen het allemaal. In meer of mindere mate. Maar het maakt ons niet tot leukere mensen.

Ik groeide op in een situatie waar best veel oordeel was, of in ieder geval een stevige mening over de ander. Naarmate ik volwassener werd, groeide echter het bewustzijn over (ver)oordelen.

Als student ontmoette ik zoveel mensen die zich anders gedroegen dan ik gewend was. Met een andere mening, met een ander uiterlijk.

Als promovendus keek ik helemaal mijn ogen uit. Zoveel wetenschappers, zoveel intellectuelen bij elkaar. Met alweer ander gedrag dan ik gewend was. Ik voelde me overigens een onzeker piepkuiken.

Eenmaal ‘echt’ aan het werk stapte ik uit de bubbel van de universiteit in de maatschappij. Ook dat leverde kostbare inzichten op.

Maar juist het moederschap leerde me meer dan al het andere dat oordelen onzinnig is. De opvoeding van je kind – iedereen heeft er een mening over. Rent je kind boos en gillend de winkel uit omdat hij niet de zoveelste zak knikkers mag kopen? Weigert je kind om van het klimrek af te komen ook al heb je een afspraak aan de andere kant van de stad over 10 minuten? Schopt je kind jouw schenen blauw op het schoolplein omdat het niet mag afspreken met een vriendje?  (been there, done that).

Je hoort iedereen om je heen denken. Maar wat weet een ander er nou precies van? Niks, helemaal niks.

Niemand die snapt dat je kind al overprikkeld is, bang is voor die afspraak of zich op jou afreageert omdat hij zich al de hele dag heeft ingehouden en het hem eigenlijk 2 uur geleden al te veel werd.

Dus toen ik op de zoveelste zweefcursus leerde dat oordelen niet heel spiritueel was, omdat je nooit weet wat de context is van een situatie, viel dat uiteraard in vruchtbare aarde. Beter voor jezelf, beter voor de ander.

Maar jemig. Oordelen afleren? Wat is dat moeilijk.

Ik bak er niks van in de praktijk. Of in ieder geval bar weinig.

Dat bleek toen de oudere vrouw bij het weggaan bijna opnieuw omviel en stamelde ‘Ik schaam me dood. Het spijt me. Ik heb sinds kort een nieuwe heup.’

 

Lees ook:Oordelen: de pot verwijt de ketel
Lees ook:Column Lunadea: Fantasie
Lees ook:Karima Chafia over haar mediumschap
Lees ook:Roy Martina: “Stop met jezelf voor de gek te houden”
Lees ook:Als je kind hoogsensitief is

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>