Hier en nu

Dit blog is geschreven door gastblogger Joris Kelderman.

Ken je dat? Iemand vraagt je wat je van het weekend gedaan hebt. Of wat je gisteren gegeten hebt. En dat je dan echt moet graven in je geheugen om antwoord te kunnen geven? Ik heb er last van, al geruime tijd. Dat ik allerlei zaken uit het verleden gewoon niet meer paraat heb. Of dat ik ze vergeten ben, dat zou je ook kunnen zeggen. Maar dat is wat confronterender.

hier en nu
[Copyright beeld: Alexas_Fotos via Pixabay]

Soms denk ik: “Is dat nou ok? Of is dat niet ok?” Gelukkig heb ik de essentiële lijnen nog wel in het snotje. Maar een heleboel ook niet. Laatst zat ik aan het eind van een dag op de bank en ik dacht: “Wat heb ik eigenlijk gedaan vandaag?” En het trof me dat ik het niet zo één-twee-drie op kon lepelen. Vraag je me trouwens waar ik gewoond heb… Ja, dat kan ik je aanwijzen. Of wanneer mijn nichtje jarig is. Geen punt!

In het ‘hier en nu’ leven?
Wat me moreel sterkt in de tendens van het vergeten is dat ik van meerdere mensen hoor dat zij tegen hetzelfde aanlopen. Laatst zag ik op de sociale media een bericht van iemand die een vraag had gekregen over een op zichzelf niet-saillante gebeurtenis uit haar verleden terwijl zij zich die situatie zelf niet meer herinneren kon. Zij labelde dit als een teken dat zij meer en meer in het ‘hier en nu’ zou leven. Een aantal mensen viel haar bij en reageerde met blijken van herkenning.

Channelen
Ooit hoorde ik zelfs over een bijzonder geval van iemand die beweerde dat zij haar eigen herinnering channelde. Diegene vond het een belasting voor haar bewustzijn om alle herinneringen met zich mee te dragen. Als zij een vraag kreeg over haar verleden of wanneer een bepaalde herinnering opgediept moest worden dan legde zij dit gewoon voor aan haar Gids of Bron van Informatie. “Goede Gids”, stel ik me dan zo voor dat het ging, “Waar heb ik ook alweer op school gezeten?”

Vorig leven
In mijn eigen geval heb ik de indruk dat ik een belangrijk deel van de dag gewoon in een soort gevoelsding zit waardoor mijn brein allerlei feiten en omstandigheden niet registreert. En dat bovendien de verandering in en om ons heen ook iets met de herinnering doet. Soms ervaar ik afstand tot mijn eigen verleden alsof het om een vorig leven gaat. Dan zeg ik dingen als: “Ik kan me bijna niet meer voorstellen dat we ooit dit-en-dit-en-dit-en-dit hebben gedaan”. Of: “Heb ik dat toen ècht gezegd?”

Maar alle mooie, logische of geruststellende verklaringen ten spijt: soms baart een gat in mijn geheugen me toch wat zorgen. Tegelijkertijd vind ik het ook wel prettig omdat nou eenmaal niet alle dingen uit het verleden even leuk zijn om paraat te houden. En gelukkig zie ik er ook de humor wel van in. Als iemand me bijvoorbeeld vraagt: “Wat heb je gisteren gegeten?”, dan kan ik -als ik het echt niet meer weet- altijd nog zeggen: “Een vergeten groente, en jij?” Dan ben ik nog hip ook.

Lees ook:Gelukkig zijn doe je zo!
Lees ook:‘Ik ben een Heks’
Lees ook:Oefening 15: Dromen vastleggen 3
Lees ook:Maar je weet toch…
Lees ook:Omgaan met conflicten: de Koninklijke Weg

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>