Maar je weet toch…

Dit blog is geschreven door gastblogger Joris Kelderman.

Als je oren open staan dan pik je wel eens wat op. Zo stond er een groepje dames te keuvelen in de supermarkt waar ik boodschappen deed. Onderwijl deden zij onafhankelijk van elkaar elk hun eigen artikelen in een mandje. Eén van die dames had iets afgewogen bij de groenten- en fruitafdeling. Zij had haar keuze -hoe onfortuinlijk- in een plastic zakje gedaan dat zij voor dat doel van de rol had afgehaald. Onfortuinlijk, omdat een andere dame uit het gezelschap daar aanstoot aan nam. “Maar je weet toch”, zei die dame, “Dat ik tegen plastic ben?”

betutteling

Wat de precieze verhoudingen binnen dat groepje waren weet ik niet. Ik had de indruk dat het om een clubje kunstschilders ging. Verder heb ik er geen aandacht aan besteed en ik vervolgde gewoon mijn rondje door de supermarkt. Maar dat zinnetje bleef in mijn hoofd hangen. “Maar je weet toch dat ik tegen plastic ben?” Onwillekeurig verplaatste ik me in de positie van de vrouw tegen wie dit gezegd werd. Mogelijk had ik in die positie als reactie een sneer niet kunnen onderdrukken. “Wil je zeggen dat ik geen zakje mag gebruiken omdat jij tegen plastic bent?”

Hoe dan ook: het zinnetje bleef hangen. Ik bemerkte dat ik equivalente situaties aan het bedenken was om de impact van zo’n opmerking te benadrukken. Dus doe even mee. Stel: je wilt stoppen met roken. Je zoekt op internet naar mogelijke behandelvormen en ziet vanalles voorbij komen. Acupunctuur, Alan Carr, nicotinepleisters… En dan stuit je op een site van een hypnotherapeut die beweert dat je door drie hypnosessies voorgoed van het roken af kunt zijn. Je leest wat reviews, wordt enthousiast en besluit: “Dat wil ik proberen!”. ‘s Avonds op bed heb je het er met je partner over en die zegt doodleuk: “Maar je weet toch dat ik daar niet in geloof?”

Of je verjaardag zit er aan te komen. Je wilt het niet al te groots vieren maar hebt toch zin in een gezellig avondje met vrienden en familie. Je beste vriend of vriendin vraagt: “Doe je nog wat met je verjaardag?” Jij zegt dat je gewoon op de avond zelf een klein feestje organiseert en dat die vriend of vriendin vanzelfsprekend ook is uitgenodigd. Waarop hij of zij zegt: “Op de avond zelf?? Maar je weet toch dat ik ‘s woensdags yoga heb?”.

Nu even terug naar het plastic-verhaal. Je zou je kunnen voorstellen dat de dame die zo tegen dat materiaal gekant was eigenlijk vooral tegen de bijkomende natuurvervuiling is. En dat zij recent bijvoorbeeld een documentaire heeft gezien over de grote hoeveelheid plastic die in de zeeën terecht gekomen is. Het kan natuurlijk anders zijn, maar je zou kunnen denken dat die dame vindt dat er iets tegen zwerfafval gedaan moet worden en dat je bewust met plastic om zou moeten gaan. Nou ja, dat is iets waarin de meesten van ons zich in meer of mindere mate zullen kunnen vinden.

Het is dan ook niet eens perse datgene wat de -ik noem het maar even milieubewuste- dame voor ogen staat dat weerstand oproept, maar het zit hem in haar betuttelende en ik-georienteerde bejegening. ‘Maar je weet toch dat ik tegen plastic ben?” Er vanuitgaande dat wijzelf soms ook onhandig uit de hoek kunnen komen mogen we dergelijke voorbeelden van iemand die een plank misslaat gelukkig dankbaar beschouwen als een leerzame spiegel voor onszelf. Dan blijkt het spreekwoord dat de toon de muziek maakt nog altijd op te gaan. Ook als we elkaars idealen in wezen onderschrijven.

Lees ook:One thing each day experiment: week 3
Lees ook:Caroline Tensen over Medium Sarina
Lees ook:Omgaan met conflicten: de Koninklijke Weg
Lees ook:‘Ik ben een Heks’
Lees ook:Hier en nu

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>