God: Aegir

Aegir of Ägir is een zeereus in de Noorse en Germaanse mythologie. Hij is ook de god van zeevaart en bier in de Germaanse mythologie en lijkt de verpersoonlijking van de macht van de oceaan. Aegir betekent in het Oudnoors zowel de zeereus, als gemeenzaam ook de zee of oceaan zelf. De naam Aegir hangt samen met het Germaanse ahwo, water, en betekent ook waterman Aquarius. Zijn naam is verwant met het Gotisch aha. Het is echter ook mogelijk dat het bij Aegir zeereus en ägir/ägi zee om twee verschillende woorden gaat.

Door Thor werd Aegir opgedragen om voor de Asen mede te brouwen, maar hij gaf voor daartoe geen voldoende grote ketel te bezitten. In werkelijkheid wou hij zich niet door Thor laten bevelen. Maar Thor raakte toen aan een reuzenketel bij de rijpreus Hymir. En zo moest Aegir alsnog deemoedig de mede brouwen voor Asgard, de woonwereld der goden. Om zich voor deze nederlaag te wreken vergalde hij het bier met hop, zodat het weliswaar nog drinkbaar, maar wel niet meer genietbaar was. Bij een gelag van de Asen laat hij goud in de hal binnendragen, zodat deze hel oplicht als door vuur in lichten laaie gezet. Dit goud is het oplichten van de windstille zee. Omdat de mensen geloofden dat Aegir zijn onderwaterverblijf enkel verliet om schepen en hun bemanning te vernietigen, werden hem bij de aanvang van een zeereis gevangenen geofferd, om verzekerde overvaart te bekomen.

Aegir komt herhaaldelijk voor in de Eddavertellingen, die kort na de kerstening in IJsland werden opgetekend. Hij treedt er altijd op als vriend van de goden en verschijnt dan als hun gastheer. Ook in de rest van Scandinavië is hij een vast bestanddeel van de cultus. In de teksten over de oergeschiedenis van Noorwegen wordt Aegir/Hlér bijvoorbeeld als zoon van Fornjótr geduid en dat levert er ons een goed voorbeeld van, dat het zelfs niet enkel om een 'Noordse' mythologie gaat. Men moet niet vergeten dat de vroege runentekens het privilege van priesters en adellijken gold en dat die er geen belang bij hadden dat het gewone volk in schrift kon communiqueren. Daarenboven golden de individuele runen als heilig en werden ze niet 'zomaar' gebruikt. Dus werden deze Sagen van bij hun ontstaan tot op de dag dat ze werden opgetekend – en dat konden honderden jaren zijn – enkel mondeling doorverteld, waarbij er natuurlijk meerdere versies ontstonden.

(Bron: Wikipedia)

Lees ook:God: Forsite
Lees ook:Godin: Frigga
Lees ook:Moslims moeten zelf wat doen aan verkeerde beeldvorming over islam
Lees ook:God: Baldr
Lees ook:Transformational Breathing en Geert Kimpen in Qir

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>