Omgaan met conflicten: de Koninklijke Weg

Dit blog is geschreven door gastblogger Joris Kelderman.

Een conflictsituatie. Gelukkig laat je niet meer over je heen lopen. Dus als je het er niet mee eens bent dan laat je van je horen. De ander weet haarfijn wat jij ervan vindt, maar wat dan? Is de kous daarmee af? Bijna. Je kunt er méér uit halen.  

Koningsdag

[Beeld: ezelsoordesign via Pixabay]

In het krijt

De avond voor Koningsdag had ik een mooi stuk stoep gevonden. Met een krijtje kalkte ik mijn naam erop en daarmee waren alle voorbereidingen voor de kleedjesmarkt getroffen. De weersvoorspelling was gecheckt, de spullen stonden klaar, de verkoopplek was geclaimd en de ontbijtkoek gesneden, bij wijze van. Wat kon er misgaan?

De plek bleek ingenomen door een ander. De mevrouw in kwestie had over mijn naam heen gezien. Ze wist niet dat het reserveren van een plekje hier ook kon en het was pas het tweede jaar dat zij deelnam. De buren op de kleedjesmarkt hadden er niks van gezegd en iets verderop was er ook iemand op een plek van een ander gaan zitten.

Voor mij geen steekhoudende argumenten. Ze had een transparant zeil waarop haar spullen stonden; mijn naam scheen er nog doorheen. Maar ja, heb je een poot om op te staan? In stennis maken had ik geen zin. Maar het gewoon laten gebeuren vond ik ook geen optie.

Erop af

Ik stapte op haar af en zei retorisch: “U bent maar gewoon op mijn plek gaan zitten?!” Ik weet niet goed wat ik ermee wilde bereiken maar liet haar in elk geval mijn ongenoegen blijken. Na haar “oh sorry” en “ik wist niet dat…” liep de conversatie spaak. Want zij zat daar al en ik had haar erop aangesproken. Wat kun je nog meer in zo’n situatie? Ik blies de aftocht.

Natuurlijk had ik in woede kunnen uitbarsten of kunnen zeggen dat zij moest ophoepelen, maar dat is in principe niet mijn stijl. Mogelijk herken je dat als lezer van dit blog: spiritualiteit beoefenen betekent niet dat je over je heen laat lopen, maar ook niet dat je makkelijk uitvalt of een ander dwingt door macht of kracht. Bovendien is een naam op een stukje stoep eerder een gentleman’s agreement dan een juridisch gesloten zaak.

Dikke pech

Mijn vader sloot aan en we zochten een andere verkoopplek uit. We hadden de boel net uitgestald toen bleek dat het een commerciële uitbater vergund was om daar poffertjes te gaan bakken. Diepe zucht. Wat nu? Met wat hulp sleepten we ons zeil een aantal meters naar links en het beste ervan makend zetten we de omgevallen stukken huisraad weer netjes recht. “Eigenlijk wel prima”, dachten we nog, “Hier hebben we zon!”

Maar daar kwamen wolken voor. Er waren handhavers op de been om de boel in banen te leiden en onze plek bleek niet geoormerkt voor de kleedjesverkoop. We hadden het kunnen weten! Eerder waren daar ook al mensen weggestuurd. Dus nu viel ons dat lot ten deel. We hadden juist de koffiebekers aan onze lippen toen we de boodschap ontvingen.

Het was de spreekwoordelijke druppel. Om half tien ‘s ochtends hadden we de dag er al opzitten. We pakten in en taaiden af. Geen zin meer! De ingepikte plek stond aan de basis van dit alles en zodoende besloten we daar nog even langs te lopen om de betreffende mevrouw deelgenoot te maken van onze wederwaardigheden. Ze moest weten wat het effect van haar actie was geweest, zo vonden we. Gewoon vriendelijk, dat wel.

Daar zijn we weer

Zo gezegd, zo gedaan. Ik liep op de dame af -die ik deep down een ‘trut’ en ‘stomme doos’ noemde- en vertelde haar beheerst maar verongelijkt over het verloop van onze ochtend. Ze hoorde het aan en pruttelde wat tegenwerpingen en excuses en dat was het. “Toch goed dat ze weet welke gevolgen het voor ons heeft gehad!”, zeiden mijn vader en ik tegen elkaar. “De volgende keer zal die mevrouw het waarschijnlijk anders aanpakken”. Ja… En ik ook.

De hele dag heb ik een naar gevoel gehouden. Het knaagde en ik brak mijn hoofd erover. Hoe kon dit nou gebeuren? Waarom overkwam dit net ons? Hoe zat dit karmisch in elkaar? Kregen wij soms een lesje ‘loslaten’ voor de kiezen? Het was een prachtige plek geweest en het kan niet anders dan dat we goed verkocht zouden hebben.

Het kwartje

Tegen de avond viel het kwartje. In mijn confrontatie met de mevrouw was het gegaan over het feit dat zij op die plek zat terwijl ik daar had willen zitten. Het ging niet over de vraag: ‘Wat doen we nu, gezien de situatie?’  Ik had de mevrouw weliswaar op haar actie aangesproken maar toen haar vrijwillige aanbod om alsnog te vertrekken uitbleef leek er geen andere oplossing dan zelf te vertrekken. Ja, of in woede uit te barsten misschien, maar daar hebben we het al over gehad.

Achteraf realiseer ik me dat ik de mevrouw niet heb gezegd dat zij haar heil wat mij betrof elders moest gaan zoeken. De reden hiervoor is dat ik de conflictsituatie niet op het spits wilde drijven. Met het gevolg dat ik zelf eieren voor mijn geld koos. Maar wat ik op dat moment niet paraat had is dat ik haar rustig had kunnen vràgen of zij bereid was om te verkassen. Dat was de gouden move geweest. Een vraag uit het boekje. De Koninklijke Weg!

Vragen staat vrij

Stel dat ik het wel paraat had gehad. De vraag: “Bent u bereid te verkassen?” Uiteraard had de inpikmevrouw daarop een lelijke “nee” kunnen geven. Maar dan lag het echt bij haar. Dan had ik ook rechtsomkeert gemaakt, alleen wel met opgeheven hoofd. Zo van: “Wat je zaait dat oogst je vroeg of laat”. Het had echter ook haar cue kunnen zijn om -schoorvoetend natuurlijk- toe te geven.

Mijn les uit dit hele debacle is dus dat de Koninklijke Weg bij conflictsituaties wel eens zou kunnen liggen in het stellen van een vraag. Je kunt nadat je gezegd hebt wat je ervan vindt vragen of de andere partij bereid is water bij de wijn te doen. Zo ja? Hartstikke mooi en probleem opgelost. En zo niet? Prima. Dan hebben we gedaan wat we konden en wensen we u een fijne dag.

Lees ook:Hier en nu
Lees ook:Halle Berry gelooft in karma en reïncarnatie
Lees ook:Mayavoorspelling 2012 marketingbedrog?
Lees ook:Spiritualiteit voor mannen
Lees ook:Trance-oefeningen helpen patiënten bij operaties

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>