SynchroNIETciteit

Dit blog over non-synchroniciteit is geschreven door gastblogger Joris Kelderman.

Vandaag had ik een afspraak. Nou ja… Ik zou er een hebben. Voel je hem al? Hij is dus niet doorgegaan. En waarom niet? Een misverstand, zo bleek achteraf. Dat wil zeggen: ik had de afspraak vandaag in mijn agenda staan en de ander per abuis pas volgende week. Dus daar zat ik. In een café circa vijfentwintig minuten met de trein verderop. Je kunt je dan tamelijk… Eh… Verloren voelen.

non-synchroniciteit

[Foto: Ajel via Pixabay]

Ik was zo’n tien minuten te vroeg. Het gesprek zou gaan over een eventuele samenwerking dus de context van mijn afspraak was best spannend. Ik bestelde alvast een koffie. Ondertussen verstreek de tijd. Iets na het eigenlijke moment van de afspraak wilde de kelner mijn kopje weghalen. “Ho even”, zei ik, “Hij is nog niet helemaal op!” “Oh”, grapte de kelner, “De BTW zit er nog in”.

Ik werd steeds ongeduldiger. Ik moest zowat op mijn handen gaan zitten om mezelf te dwingen nog even te blijven zitten. “Om kwart over peer ik hem”, dacht ik bij mezelf. In de afspraak had ik geen zin meer en bovendien geen smartphone bij de hand. Ik keek uit op een groot museum en zag het al voor me. Daar zou ik straks heen lopen om me te vergapen aan allerlei moois van all over the world.

Om circa dertien over betaalde ik en ging weg. Overwoog nog even om mijn telefoonnummer achter te laten maar deed het niet. Stel je voor: dan liep ik lekker in dat museum en zou ineens de telefoon gaan. “Ja, ik ben er hoor. Iets verlaat, sorry! Waar ben jij?”. Geen zin in. Dus liet ik niks achter.

Ik bij dat museum. Op naar de entree. Dicht! En waarom? Op maandagen -jaja- zijn de musea dicht in Nederland. Das waar ook! Dus iets in mij zei: “Hmm, het zit niet mee vandaag”. En ik liep het terrein weer af. Ik kon zowel naar links of rechts. Links was richting het station, rechts richting de binnenstad.

Op het perron aangekomen besloot ik mijn broer te bellen. Ik kon vanuit deze stad makkelijk doorreizen naar zijn woonplaats om daar even een bakkie te doen. Maar guess what? De voicemail. En ik werd niet teruggebeld voordat de trein arriveerde. Ergo: ik ging maar eens op huis aan.

Eenmaal thuisgekomen maakte ik de balans op. Het had me tijd gekost, spanning, geld, onzekerheid, frustratie, teleurstelling en nog zo wat meer. Een gevalletje non-synchroniciteit all the way. En wat heeft het me opgeleverd? Dit stukje tekst.

De vraag die ik me stel is: wat zegt dit nou over die eventuele samenwerking? Ik ben er nog niet helemaal over uit. Maar misschien kan ik beter stukjes gaan schrijven…

 

Lees ook:Mediteren voor beginners
Lees ook:Healing voor kinderen
Lees ook:Boeddhisme Festival in Leiden
Lees ook:Jezus niet centraal in Bijbels Openluchtmuseum
Lees ook:One thing each day experiment: week 3

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>